این پژوهش به بررسی و ارائه راهکارهایی نوین در زمینه برنامه‌ریزی و زمان‌بندی تولید در سیستم‌های ساخت انعطاف‌پذیر (FMS) با تمرکز بر الگوریتم‌های تحقیق در عملیات می‌پردازد. هدف اصلی، توسعه مدل‌ها و الگوریتم‌های بهینه‌سازی است که بتوانند با در نظر گرفتن پیچیدگی‌های سیستم‌های FMS، زمان‌بندی تولید را به گونه‌ای تنظیم کنند که منجر به حداکثر بهره‌وری، کاهش هزینه‌ها، و افزایش پاسخ‌دهی به تغییرات در تقاضا شود. روش تحقیق حاضر، ماهیتی کمی و مبتنی بر مدل‌سازی ریاضی و شبیه‌سازی دارد. در این راستا، از الگوریتم‌های تحقیق در عملیات، از جمله الگوریتم‌های فراابتکاری (مانند الگوریتم ژنتیک و بهینه‌سازی کلونی مورچگان) و روش‌های برنامه‌ریزی خطی و عدد صحیح توسعه‌یافته، برای حل مسائل زمان‌بندی در سطوح مختلف (مانند زمان‌بندی وظایف روی ماشین‌ها، زمان‌بندی انتقال قطعات بین ایستگاه‌ها) استفاده خواهد شد. نتایج کلیدی حاصل از شبیه‌سازی مدل‌های پیشنهادی نشان‌دهنده بهبود قابل توجه در شاخص‌هایی نظیر زمان تکمیل سفارش، میزان استفاده از ماشین‌آلات، و کاهش زمان بیکاری در مقایسه با روش‌های سنتی است. به عنوان مثال، در سناریوهای شبیه‌سازی شده، بهبود میانگین ۱۰ تا ۱۵ درصدی در زمان تکمیل سفارش و افزایش ۵ تا ۱۰ درصدی در بهره‌وری ماشین‌آلات مشاهده گردید. نتیجه‌گیری اصلی پژوهش بر این نکته تأکید دارد که به‌کارگیری الگوریتم‌های تحقیق در عملیات توسعه‌یافته، ابزاری کارآمد برای مدیریت پیچیدگی‌های سیستم‌های ساخت انعطاف‌پذیر بوده و می‌تواند به سازمان‌ها در دستیابی به اهداف عملیاتی و استراتژیک یاری رساند.

سیستم ساخت انعطاف‌پذیر برنامه‌ریزی تولید زمان‌بندی تولید الگوریتم‌های فراابتکاری بهینه‌سازی تولید.