هدف این پژوهش، توسعه و ارائه الگوریتم‌های نوین بهینه‌سازی برای تخصیص منابع در پروژه‌های بزرگ مهندسی است، با تأکید ویژه بر ادغام ملاحظات ارگونومی و ایمنی در فرآیند تصمیم‌گیری. پروژه‌های مهندسی بزرگ، به دلیل گستردگی، پیچیدگی و منابع عظیم مورد نیاز، با چالش‌های متعددی در تخصیص بهینه منابع (مانند نیروی انسانی، تجهیزات، بودجه و زمان) مواجه هستند. نادیده گرفتن عوامل حیاتی مانند ارگونومی (راحتی و کارایی نیروی انسانی) و ایمنی (پیشگیری از حوادث و خطرات شغلی) می‌تواند منجر به کاهش بهره‌وری، افزایش هزینه‌ها، تأخیر در اتمام پروژه، و مهم‌تر از همه، آسیب‌های جسمی و روانی به کارکنان و خسارات مالی و اعتباری به سازمان شود. در این تحقیق، ابتدا با استفاده از مدل‌سازی ریاضی، مسئله تخصیص منابع به همراه محدودیت‌های ارگونومی و ایمنی فرمول‌بندی شده است. سپس، الگوریتم‌های فراابتکاری توسعه‌یافته، از جمله الگوریتم ژنتیک چندهدفه (NSGA-II) و بهینه‌سازی کلونی مورچگان (ACO) که برای در نظر گرفتن همزمان معیارهای عملکردی مختلف (مانند حداقل‌سازی هزینه، حداکثرسازی بهره‌وری، بهبود شاخص‌های ارگونومی و کاهش ریسک‌های ایمنی) اصلاح شده‌اند، پیاده‌سازی و ارزیابی گردیده‌اند. در بخش یافته‌ها، نتایج شبیه‌سازی نشان‌دهنده عملکرد برتر الگوریتم‌های پیشنهادی در مقایسه با روش‌های سنتی تخصیص منابع است؛ به طوری که کاهش میانگین ۱۰ تا ۱۵ درصدی در زمان تکمیل وظایف، افزایش ۵ تا ۱۰ درصدی در بهره‌وری نیروی کار، بهبود قابل ملاحظه در شاخص‌های ارگونومی (مانند RULA و NIOSH Lifting Equation) و کاهش ۲ تا ۵ درصدی در ریسک‌های ایمنی مشاهده شد. نتایج این پژوهش چارچوبی عملیاتی برای مدیران پروژه‌ها فراهم می‌آورد تا تخصیص منابع را به شیوه‌ای جامع‌تر و پایدارتر انجام دهند.

تخصیص منابع بهینه‌سازی الگوریتم‌های فراابتکاری ارگونومی مدیریت پروژه.