تحول دیجیتال فراتر از یک تغییر تکنولوژیک، به عنوان یک بازآرایی بنیادین در ساختارهای سازمانی شناخته می‌شود که مدل‌های سنتی مدیریت زمان و مکان را به چالش کشیده است. هدف اصلی این پژوهش، شناسایی و تحلیل تأثیر سیستم‌های هوشمند (مبتنی بر هوش مصنوعی و اینترنت اشیا) بر بهینه‌سازی مدیریت کار و زمان در محیط‌های کاری انعطاف‌پذیر (دورکاری و ترکیبی) است. روش‌شناسی این تحقیق از نوع آمیخته (کمی و کیفی) می‌باشد که در بخش کیفی با استفاده از تحلیل محتوای اسناد بالادستی و در بخش کمی با پیمایش میان ۳۸۰ نفر از مدیران و کارکنان شرکت‌های فناورمحور انجام شده است. یافته‌های کلیدی نشان می‌دهد که استقرار سیستم‌های هوشمندِ نظارت بر عملکرد و پلتفرم‌های خودکار تخصیص وظایف، نه تنها منجر به افزایش ۲۸ درصدی بهره‌وری فردی شده، بلکه با کاهش تداخل کار-زندگی، رضایت شغلی را در محیط‌های انعطاف‌پذیر ارتقا داده است. نتایج حاصل از آزمون‌های آماری حاکی از آن است که رویکرد تحول دیجیتال، پیش‌رانی اساسی برای گذار از کنترل سنتی (زمان‌محور) به مدیریت هوشمند (خروجی‌محور) محسوب می‌شود. در نهایت، پژوهش نتیجه می‌گیرد که موفقیت در مدیریت زمان در عصر دیجیتال، مستلزم یکپارچگی میان زیرساخت‌های هوشمند و فرهنگ سازمانی منعطف است تا از فرسودگی شغلی دیجیتال جلوگیری شود. این مطالعه چارچوبی نوین برای سازمان‌هایی ارائه می‌دهد که در پی توازن میان انعطاف‌پذیری عملیاتی و انضباط سازمانی هستند.

تحول دیجیتال مدیریت زمان هوشمند سیستم‌های پشتیبان تصمیم هوش مصنوعی سازمانی بهره‌وری دیجیتال.