پژوهش حاضر با هدف طراحی و تبیین مدلی جامع برای ارتقای بهره‌وری و دستیابی به تعالی سازمانی در بخش صنایع بزرگ، از طریق تلفیق نوآوری‌های رفتاری با شاخص‌های سنتی تحقیق در عملیات انجام شده است. در حالی که مدل‌های کلاسیک تحقیق در عملیات بر بهینه‌سازی ریاضی و تخصیص منابع فیزیکی متمرکز هستند، این تحقیق بر این فرض استوار است که بدون در نظر گرفتن متغیرهای رفتاری و نوآوری‌های انسانی، رسیدن به پایداری در تعالی سازمانی امکان‌پذیر نیست. روش‌شناسی این پژوهش از نوع آمیخته (ترکیبی) است که در بخش کیفی با استفاده از تحلیل تماتیک و مصاحبه با خبرگان، مولفه‌های نوآوری رفتاری شناسایی شده و در بخش کمی، با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری و شبیه‌سازی، تأثیر این مولفه‌ها بر شاخص‌های عملکردی نظیر زمان چرخه، نرخ بهره‌وری کل عوامل تولید و کاهش ضایعات مورد واکاوی قرار گرفته است. یافته‌های کلیدی نشان می‌دهد که متغیرهای نوآوری رفتاری شامل «توانمندسازی روان‌شناختی»، «پویایی‌های تیمی نوآور» و «سرمایه فکری» تأثیر معنادار و مثبتی (با ضریب مسیر ۰.۷۴) بر خروجی‌های مدل‌های تحقیق در عملیات دارند. همچنین، نتایج حاکی از آن است که صنایع پیشرو که رویکرد ترکیبی (سخت‌افزاری و نرم‌افزاری) را اتخاذ کرده‌اند، در شاخص‌های تعالی سازمانی تا ۳۲ درصد عملکرد بهتری نسبت به صنایع متکی بر روش‌های صرفاً ریاضیاتی داشته‌اند. در نتیجه‌گیری نهایی، این مقاله چارچوبی نوین ارائه می‌دهد که در آن نوآوری‌های رفتاری نه به عنوان یک بخش جانبی، بلکه به عنوان کاتالیزور اصلی در فرمول‌های بهینه‌سازی عملیاتی عمل می‌کنند و پیشنهاد می‌دهد که مدیران صنعتی برای دستیابی به تعالی پایدار، مدل‌های تصمیم‌گیری خود را با شاخص‌های رفتاری بازنگری نمایند.

بهره‌وری صنعتی تعالی سازمانی نوآوری‌های رفتاری تحقیق در عملیات رفتاری بهینه‌سازی فرآیند.